Cyanic's Cache

 

 

 

 

 

 

 

ดาโทรัม...เทศกาลแห่งการให้ เทศกาลที่คนจะแลกอาหารกันแม้กับคนไม่รู้จัก

...ใช่สิ ก็ของที่แลกกันนั่นได้มาฟรีๆ นี่นะ

จุดประสงค์ของเทศกาลนี้อาจจะเพื่อให้คนได้รู้จักแบ่งปัน หรือความเท่าเทียมระหว่างคนรวยกับคนจนอะไรก็ตาม อย่างที่ผู้หญิงคนนั้น...ชื่ออะไรเฮๆ เฮล่า เฮเนีย อะไรสักอย่างนั่นแหละ ชวนคุยหลังจากที่เอาองุ่นมาแลกกับข้าวโพดข้า

แต่ข้าว่ายังไงอาหารที่มาแลกกันนี่ก็ได้มาจากโบสถ์อยู่ดี ถ้าจะให้คนรวยรู้จักแบ่งปันให้คนจนจริงก็ให้พวกนั้นเปิดคลังส่วนตัวมาแจกคนจนบ้างสิ

เอาเถอะ อย่างน้อยตอนที่ยังเด็กข้าก็เห็นว่าการได้แลกกับคนนั้นตอนนี้ไปเรื่อยๆ ก็สนุกดี ถึงเดี๋ยวนี้ก็ยังไปรับแจกอาหารที่โบสถ์ทุกปี แลกต่อบ้างไม่ได้แลกบ้างตามแต่โอกาส จะอย่างไรก็ได้ของกินฟรี

 

 

 

ปีนี้ข้าไปช้ากว่าที่เคย ของน่าจะเหลือไม่มากแล้ว แต่ยังมีคนต่อแถวรอรับอยู่อีกพอสมควร พอดีเห็นตรงหน้านักบวชรูปหนึ่งว่างคน เมื่อเข้าไปใกล้ก็เห็นว่ายังมีส้มเหลืออยู่ผลหนึ่ง แต่นักบวชนั้นกลับไม่ยอมให้ บอกว่าเพราะมันช้ำ

ก็ไม่เห็นจะแปลก เปลือกส้มนะไม่ใช่เปลือกถั่ว แล้วถึงจะช้ำไปบ้าง ก็ไม่ได้เสียหายอะไรนักหนา เอาไปคั้น หรือทำซอสส้มราดเนื้อย่างก็ยังได้

ข้าบอกว่าไม่เป็นไร แต่นักบวชนั้นก็ยืนกรานไม่ยอมให้ ก็ช่างเถอะ ไม่ให้ก็ไม่ให้ ข้าไปต่อแถวอื่นก็ได้ แต่นับว่ายังโชคดี พอดีนักบวชมีอายุอีกรูปหนึ่งเดินมา เลยให้เด็กไปหยิบของมาให้ข้า

สุดท้ายข้าก็ได้ข้าวโพดมาฝักหนึ่ง กะว่ากลับไปที่ตึกแดงอาจจะเจอใครให้แลก หรือถ้าไม่เจอใครเลยก็คงเอาไปย่างกับเนย นึกถึงกลิ่นหอมๆ ของเนยกับข้าวโพดร้อนๆ ที่ย่างจนเกรียมนิดๆ ในต้นฤดูใบไม้ผลิอย่างนี้ก็ไม่เลวเหมือนกัน

แต่ก็พอดีเจอผู้หญิงคนนั้น ก็แปลกดี แลกของเสร็จแล้วก็ชวนคุย แถมยังแนะนำตัวอีก ก็จะว่าเป็นเรื่องสนุกอีกอย่างของเทศกาลดาโทรัมก็คงได้ ที่บางทีก็ทำให้ได้เจอคนแปลกๆ อย่างนี้บ้าง

อ้อ แล้วนอกจากคน ก็อาจจะนับ...ม้าแปลกๆ ด้วยก็ได้

ข้ากำลังจะซื้อมันปิ้ง กำลังเดินดูอยู่ดีๆ ก็มีม้าโผล่มาจากไหนไม่รู้มาเหยียบเท้าข้า ข้าจะเลือกมัน ไอ้ม้าเวรนั่นก็มาแทะชายเสื้อข้าเฉย

ข้าสงสัยอยู่ว่าเจ้าของเลี้ยงอย่างไร ปล่อยให้ตายอดตายอยากมาจากไหนกัน เจ้าของม้าก็มาพอดี เห็นว่ามันชอบกินองุ่น ก็คงจะเพราะกลิ่นองุ่นที่ข้าถือไปเตะจมูกมันเข้า

...ม้าพิลึก

ไอ้ที่พิลึกน่ะไม่ใช่แค่ชอบกินองุ่น มันพิลึกตรงพอไม่ได้กินองุ่นก็มากินเสื้อชาวบ้านต่างหาก เสื้อข้าไม่ใช่อาหารม้าสาธารณะนะเว้ย

แต่ก็นั่นแหละ พอเจ้าของม้ามาถึงก็ขอโทษดีๆ แล้วยังจะชดใช้เสื้อที่เปื้อนน้ำลายม้าไปหย่อมนึง ข้าก็ไม่ได้เคืองอะไรแล้ว เลยบอกไปว่าไม่ต้อง เปื้อนแค่นี้ซักหน่อยก็ออก

เจ้าของม้านั่นก็ดูน่าจะเป็นลูกตระกูลดีมีสตางค์อยู่ ถึงเอาของแพงๆ เลี้ยงม้าได้ แล้วหน้าตาผิวพรรณกิริยาอะไรก็ดูเป็นพวกผู้ดีมากกว่าชาวบ้านร้านตลาด

แต่จะเป็นใครก็ช่างเถอะ ข้าไม่ได้สนอยู่แล้ว พูดจากันรู้เรื่องดีก็เป็นใช้ได้ แล้วก็เลยได้แลกองุ่นอีกรอบ คราวนี้ได้คุกกี้มาถุงหนึ่ง ส่วนองุ่นนั่นก็ไม่รู้ว่าจะเสร็จม้าไปทั้งพวงหรือเปล่า แต่ก็ไม่เกี่ยวกับข้าแล้วล่ะนะ

เจ้าของม้ายังถามว่าข้าจะไปไหน เสนอว่าจะไปส่ง ดูท่าทีก็ไม่น่าจะมีพิษภัยอะไร แต่ข้าก็ไม่ไปด้วยอยู่ดี เพราะถึงอย่างไรข้าก็ยังมีเรื่องสำคัญต้องทำ


....ข้าต้องซื้อมันปิ้ง!!!

 

 

 

 

สุดท้ายกว่าข้าจะกลับมาถึงตึกแดงก็เย็นแล้ว วันนี้กระดานข่าวเป็นสีเหลืองสดใส ตรงหน้ามีของกินวางอยู่เพียบ

มีคนอยู่ไม่กี่คน แต่พอดีเจอลาซมาก็เลยเอาคุกกี้ไปแลกด้วย ได้ราสเบอรี่มาห้าลูก พอแลกกันเสร็จลาซมาก็เอาคุกกี้ไปวางสมทบหน้ากระดาน ข้าว่างมงาย แต่เธอว่าทำเพื่อความสบายใจ ข้าก็เลยบอกไปว่าทำแล้วสบายใจก็ทำไป ไม่ได้ทำให้ใครเดือดร้อนนี่นา

ลาซมาซื้อซุปปลามาด้วย แล้วก็แบ่งให้ข้าถ้วยหนึ่ง ข้าก็เลยเอามันปิ้งที่ซื้อมาให้เธอไปหนึ่งหัว

ข้ากับลาซมานั่งกินซุปปลากับมันปิ้งด้วยกัน ซุปปลานั่นอร่อยสู้ที่เซมลินไม่ได้ แต่ก็ยังอร่อยกว่าอาหารที่แลกกันในเทศกาลดาโทรัมไม่ว่าจะปีไหนๆ ทั้งนั้น

อาจจะเพราะอย่างที่ลาซมาเรียกมันว่า...การแบ่งปัน...นั่นแหละ

 

 

 

ลาซมากลับไปแล้ว...

ข้ามองราสเบอรี่ห้าลูกในมือ

...แล้วก็เอาลูกหนึ่งไปวางที่หน้ากระดาน รวมกับกองของกินอื่นๆ สารพัด

ก็ทำแล้วไม่ได้ทำให้ใครเดือดร้อน...ใครจะทำไม

 

 

 

=+=+=+=+=+=+=+=

 

 

สรุป

 

- ได้ข้าวโพดมา แลกกับเฮเลน ได้องุ่น

- เอาองุ่นไปแลกกับแซ็กคอนสแตน ได้คุกกี้

- เอาคุกกี้ไปแลกกับลาซมา ได้ราสเบอรี่ห้าลูก

- เอาไปวางเซ่นไหว้กระดานตามธรรมเนียมสมาคมนักล่าสมบัติ (?) หนึ่งลูก ที่เหลือก็เก็บไปกินนั่นแหละ