[EGoT] SE01: A dream which I raise my sword towards

posted on 30 Jun 2013 23:18 by cyanic in EGoT
 
 
 
EP 1 : Turn 1
 

Sub-Event 01
 
 
 
 
===========================
 
 
โอเค...
 
อุปกรณ์ประกอบการอ่านนะ
 
 
===========================
 
 
 
Stone...
 

“I did not fall,” the boy said, looking down to the Gates of the Moon.
“I haven't heard anyone say he did fall.” His brother smiled. “Not from here.”
“I will not fall,” the boy said. “You don't fall, neither do I”
 
 
“A long way awaits us, ser.” A voice called from behind. “We should get going.”

Winfryd turned, and nodded. The man was the messenger from the Bloody Gate. He was not old, though one could not describe him as young neither. He was aged with trace of many battles. Experiences of many wins and losses, joys and regrets shone deeply in his eyes.

Winfryd wondered what kind of message the man needed to deliver to Lord Arryn. Maybe it was about those clansmen, or maybe not, but certainly it must be something so important that could not be sent with a bird. However he kept his curiosity to himself. Asking is not the only way, and also not always the best way, to obtain the answer.

A stableboy brought them fresh mules. They mounted up and continued their ride. The sharp wind still accompanied them, howling and shrieking between the trees. It struck with no mercy, friends or foes, the wind knew no difference.

Winfryd was rather certain that there must have been some lives lost to this path, whether mishap or intent. Though he doubted if anyone would ever really tried to march an army past this steep narrow passage to conquer the Eyrie. The path was already harsh with rocks and stones, wind and ice. It would be even more difficult when littered with corpses and soaked with blood.

Still, he knew there were such people, those who would not hesitate to trample on no matter what to accomplish their goal, those who would choose to tread on blades and thorns rather than soft petals of flowers.

And there were those who fought to defend and protect, to eliminate anything or anyone that tended to harm them or those they treasured.

He was neither of them.
 
 
 
 
Snow...
 
 
Fredrik had fallen.
But he had never failed, even till the last breath of his life.

 
They continued to ride up, as the sun went down. Winfryd noticed that the messenger seemed somewhat familiar with the steps.

“Have you been to the Eyrie often?” Winfryd asked, just trying to begin some conversation than really wanted to know.

“No, just once,” replied the messenger. “I'd rather stay down there.”

“Surely the way to the Eyrie isn't an enjoyable path,” Winfryd said.

“These steps don't really bother me,” the man said with a smile, “but there's not much my sword can do. I don't see a point to stay where my sword can't be put to its best use.”

“Your sword should have gone through many fierce fights,” Winfryd remarked.

“Indeed,” the man said grimly. “The fight makes no pleasure, but it makes money, and money makes living.”

Winfryd remained silent. Born to a knight of the Vale, though much time of his childhood was spent in bed, he had learned many reasons for a knight to fight, or to die.

Then, he had also learned that other people had different reasons, and different ways to fight.

Some fought for their dreams, some fought for the other's. Some fought for their faith, some fought for their hope. Many fought for love, Many fought to revenge. Some might use their swords, and some might use their words.

Someone had told him once, if a sword is raised without an aim, that sword is worthless. Winfryd didn't ask ... if the sword is raised to fight for one's dream, would that worth even death?

One dreamed, and one died. One fought, and one fell.

 
 
 
Sky...
 
 
He had gone this far.
Although he had no wish, he would go on.
He would not fall, and he would not fail.
 
 
In the dim light of dusk, the Eyrie stood high, so impregnable as it always be.

After the long ride, Winfryd wished for nothing more than a hot meal in that high tower, and the warmth of his chamber. It was nothing to strive for, yet no one could deny that it was a high wish. At the Eyrie, he would stand above almost all men in Westeros, literally.

They reached the last waycastle. Winfryd dismounted. He didn't sink to the ground like in the first times he got there. He got stronger, yet he wasn't really sure what for. He didn't care if anyone would think that he was weak and weary. He threw away those worries for a long time.

He had never really dreamed to be a knight. As a young boy he might wish to be a son father could be proud of, but it took not too long before he learned that no matter what he did, no matter how hard he tried, even though he became a squire, even though he was knighted, father had always looked upon him with contempt in those stern eyes.

Those same eyes … were full of pride when father looked at Fredrik. The brothers were so different, though the same blood ran in their veins. Fredrik was strong and skilled, good-looking and good-hearted. He was all father wanted, the son who could fulfil father's wish. And thus father had no need to spare any concern for his sickly youngest son.

For that pride in those eyes, he had tried so desperately to be what he hadn't even dreamed to be, and to find his efforts all in vain.

However, that was a long time ago, so long that he could scarcely remember those feelings, or at least he told himself so. Now his father lived no more and his brother rested in peace. Winfryd heard many talking behind his back. He listened to all of them, in silence, but kept none to his mind.

He wasn't a good knight, Winfryd knew. He had too less skills but too many questions, even though he didn't ask them aloud. He had high respect in his lord but not a strong faith. His loyalty was certain, yet he doubt it could be compared to his brother's, who died in his lord's place.

Knighthood wasn't the place for him, still he had no dream of any other places. Had he wished or not, now he was a knight, and he would live his life under the code of chivalry, or at least he would do the best he could.

It had no use thinking about his own dream. He had chosen his way, without even realized what he really dreamed of. He would unsheathe his sword at his lord's command. He would fight the enemies of the Vale and the Eyrie, though he had no enemy of his own.

They started to walk the last part of the way. Within an hour this journey would come to its end. The way up is always harder than the way down. It took a whole day to get from the Gates of the Moon to the Eyrie, but it would be just a little more than an instant from the Moon Door to the ground below.

The height is dangerous, yet it is attractive. Many people strived to get higher and higher, to reach for their dreams.

Dream … some people might have a dream which they would raise their sword towards.

Let those people dream.

Such a dream …

he had none.
 
 
 
 
ลากทำไม คิดว่าจะมีอะไรซ่อนไว้เหรอ แบร่
 
 
===========================
 
 
สั้นๆ แต่รีดเร้นพลังสุดขั้วลมปราน /ล้มตราย orz
 
ขออภัยหากอ่านไม่รู้เรื่องหรือรู้สึกว่าไม่ปะติดปะต่อ ต้องตัดออกไปหลายส่วน เพราะเขียนไม่ทันจริงๆ
 
เป็นครั้งแรกที่ลองเขียนฟิคภาษาอังกฤษ ภาษาไทยตอนนี้ติดบล็อกขั้นโคม่า สนุกรากเลือดโดยแท้
ติชมได้เต็มที่กั๊บ m ( _   _ ) m
 
 
ป.ล. นี่มันเอนทรี่โปรไฟล์ภาคขยายความ
 
 
 
ป.ล.2 ไม่ต้องลากคลุมหรอกนะ :'D
 
 

Comment

Comment:

Tweet

ตรวจกิจกรรม:
ตัวอักษรทั้งหมด 6,684 ตัว
*สำหรับจุดที่เว้นบรรทัดเป็นช่วงยาว นับว่าเว้นบรรทัดเพียงสองบรรทัดเท่านั้น

รวมทั้งหมด 6684/7 = 954.86
ผลตอบแทนที่ได้รับ: Money 955

#9 By EGoT on 2013-07-03 00:41

ว้าววว มายไนทท์ cry cry

ชอบที่เป็นเหตุการณ์ประกอบการเดินทาง จาก Stone >> Snow >> Sky ดูเป็นลำดับดีจังค่ะ 

จริงๆการที่ไม่มีความฝัน อาจจะหมายถึงการอยู่กับปัจจุบัน ทำปัจจุบันให้ดีที่สุดอยู่เสมอเพื่อไม่ให้ตัวเองเสียใจภายหลังก็ได้

ชอบตรงที่แม้จะโดนเปรียบเทียบกับพี่ชายที่ตายไปแล้ว วินนี่ก็รับฟังไว้ แต่ไม่เก็บเอามาใส่ใจ

ยังไงก็รู้สึกว่านายเหมาะกับสายบุ๋นมากกว่านะวินฟรีด....

#8 By BloodyPena :: Through Ages on 2013-07-02 23:18

หวีดยาวๆ ตั้งแต่ตัวเอียงท่อนแรกจนถึง he had none
มันสงบ มันนิ่ง แต่มันทุบอะไรสักอย่างในหัวเราจนบุบได้ง่ะ อุ๋งงงงง
วินฟรีดเหมือนคนเปล่าๆ ไม่มีอะไร แต่ในความไม่มีอะไรนั้นทำให้เราสนใจ
อ่านไปแล้ว รู้สึกว่า ถึงจะไม่มีฝันยิ่งใหญ่หรือบ้าคลั่งอะไร แต่การเดินไปเรื่อยๆ ได้โดยไม่ "ร่วงหล่น" ไปเสียก่อน ก็ถือเป็นจุดมุ่งหมายได้เหมือนกันเนอะ
ชอบจุดที่พูดถึง moon door ฮวากกกก ขึ้นตั้งนาน จะลงก็แป๊บเดียวเองจ้า :'D
ศัพท์ใหม่ที่ได้เรียนรู้จากเอนทรีนี้ : impregnable (ดีใจได้ใช้ตัวช่วยด้วย!)

#7 By GoMuth on 2013-07-02 13:37

ชอบส่วนที่ทิ้งท้ายค่ะ  จังหวะมันได้อะ
 Let those people dream.
Such a dream …
he had none.
อูว...เท่
แล้วก็...ไม่นะ คิดว่าปะติดปะต่อดีแล้ว  อ่านรู้เรื่อง  แล้วเราว่าสำนวนลื่นด้วยนะ (...จากสายตาคนแกรมมาร์ห่วยอย่างเรา หรูแล้วเนี่ย)   

#6 By Lionel EGoT on 2013-07-01 20:13

ไม่แน่ใจว่าอ่านแล้วแปลถูกรึเปล่านะคะ
ชอบที่บอกประมาณ 'ก็ปล่อยพวกคนมีความฝันนั่น raise their swords กันไปสิ' ซ้ำๆ มาก เหมือนโดนตอกตูมๆๆๆ ตาย ตายแล้วตายอีก คนอ่านจะตาย
เนื้อเรื่องพี่เป้เขียนดีมาก คือมันให้ความรู้สึกแบบ เยือกเย็น สงบ แบบแปลกๆ อ่านจบสุดท้ายก็ไม่รู้ว่าอย่างวินฟรีดนี่เหมือนมีเกราะกำบังตัวเองสักอย่าง เหมือนแยกตัวเองออกจากพวกคนมีความฝัน เหมือนเป็นกบฏต่อโลกที่แก่งแย่งชิงดีอย่างไรอย่างนั้น ไม่สุขและไม่ทุกข์ เหมือนจะเฉยชาแต่ก็แบบว่าฟฟฟฟฟฟฟฟ
คือคนแบบนี้แหละ คือคนแบบนี้ยยยยย ชอบที่ตั้งคำถามแบบนี้มากเลย ฮืออ
อนึ่ง วินฟรีดคิดว่าตัวเองไม่เหมาะกับการเป็นอัศวิน แต่หนูอ่านแล้วคิดว่าเขาเหมาะแบบยังไงบอกไม่ถูก...คือแบบนี้แหละ ไม่ต้องไปฝัน ไม่ต้องอะไรทั้งนั้น ทำเพราะหน้าที่ ทำให้ดี
รอตอนต่อๆไป //สั่นกลัวฟฟฟฟฟ ฮืออออ

#5 By Star* of Radiance on 2013-07-01 18:37

Nice Hot! confused smile

#4 By WP Pro on 2013-07-01 06:28

นับรวมกับคีเนดได้รึเปล่าอ่ะ.../พวกไม่มีฝัน
วินฟรีดก็อาจจะกำลังตามหาความฝันของตัวเองอยู่ก็ได้น้า
แค่มีชีวิตอยู่ต่อไป ก็ยังคงมีความหวังอยู่นะคะ 
ปล. ถูกใจท่อนนี้ บรรยายชีวิตดีเนดได้หมดเลย ; w ;
“The fight makes no pleasure, but it makes money,
and money makes living.”

#3 By ยู่ยี่. on 2013-07-01 03:26

กรี๊ดดดดดดดดดด
ภาษาพี่เป้ /น้ำตา
สละสลวยมากอะ เหมือนอ่านนิยายฝรั่งเขียนจริงๆ

วินฟรีดนี่มีความคล้ายอาเดลอย่างประหลาด ดูเป็นไทป์ๆ พี่เป้ (...)
/มองวินฟรีดกับเฟดริคด้วยสายตาเดียวกับที่มองฟาราเมียร์กับโบโรเมียร์

Some fought for their dreams, some fought for the other's. Some fought for their faith, some fought for their hope. Many fought for love, Many fought to revenge. Some might use their swords, and some might use their words.
^
^
^
ชอบอันนี้วววว
กับประโยคสุดท้าย
ฮุ่ม

#2 By Lil'z on 2013-07-01 01:08

อย่างแรกก่อน  ศัพท์เจ้าไฮโซมากสำหรับมนุษย์ english : beginner อย่างข้า / กรีดร้องเบาๆ  แต่ไม่เป็นไรข้ามีดิค!
ในที่สุดข้าก็เจอ knight ที่ไม่มีความฝันอะไรสักที โฮกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก / หายากล้นเหลือ  ประทับใจ
วินฟรีดดดดดด
ชอบคาแรกเตอร์หนุ่มคนนี้มาก..... ตอนอ่านประวัติก็ชอบแล้ว แต่พอเจอฟิคนี้ยิ่งชอบเข้าไปใหญ่.....อารมณ์ว่าคำติฉิน ข้าฟังจนพอแล้ว  เก็บใส่ใจก็ไม่ช่วยอะไร  เบลอมันเสีย...........
รอดูอนาคตของนายนะวินฟรีด /มองผปค.นาย..../เราขอให้นายโชคดี

#1 By A.A the wolf on 2013-07-01 00:05